Wie ben ik, en waarom doe ik dit?
Tijdens mijn studie Onderwijskunde en Voorlichtingskunde aan Wageningen University & Research leerde ik hoe je een boodschap helder over het voetlicht brengt. Voor publiek staan wilde ik al van jongs af aan, en tijdens zang- en theateroptredens ontdekte ik hoe het is om in de schijnwerpers te staan. En ook wat spanning met je doet zodra iedereen naar je kijkt.
Tijdens verschillende trainingen systemisch werken leerde ik over het innemen van je plek in je systeem van herkomst. Diezelfde vraag speelt zodra je voor een zaal staat, want een publiek voelt binnen een paar seconden of je je plek inneemt. Maak je jezelf te klein, dan verontschuldig je je voor je eigen verhaal; maak je jezelf te groot, dan claim je een positie die je daar niet hebt.
En je neemt meer mee dan je denkt. Overtuigingen die je van huis uit hebt meegekregen, zoals doe maar gewoon of val niet op, bepalen onbewust hoe je voor een groep staat en hoe je naar je publiek kijkt. Die overtuigingen onderzoeken we samen, want zolang ze onzichtbaar zijn, blijven ze aan je trekken.
Dat vraagt om veiligheid, en daarom is dat altijd het startpunt. Pas als je weet dat het mag mislukken, durf je iets nieuws te proberen. En zodra die ruimte er is, sta je er anders. Dat is direct merkbaar voor jezelf, en zichtbaar voor je publiek.
